ဦးရုကၡစိုးနဲ႔ ေဆးဖေရာင္းတုိင္ | ဧရာ၀တီ

ဦးရုကၡစိုးနဲ႔ ေဆးဖေရာင္းတုိင္

  | |

ဒြိဳင္ဆူေထ့ ေတာင္ေပၚတြင္ မီးထြန္းထားသည့္ ဖေရာင္းတုိင္မ်ားျဖင့္ ဝို္င္းဝိုင္းလည္ေနသည့္ အလယ္၌ ထိုင္ငိုင္ေနေသာ ဦးရုကၡစိုးကို ဖိုးရႈပ္ႏွင့္ ႂကြက္စုတ္တို႔ တအံ့တၾသ ေတြ႕လိုက္ရသည္။

ဖိုးရႈပ္။     ။ ဦးရုကၡစိုး ဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲ။ မ်က္ႏွာလဲ မေကာင္းဘူး။

ႂကြက္စုတ္။     ။ အင္းေလ … ေဘးမွာလည္း ဖေရာင္းတုိင္ေတြနဲ႔။

ရုကၡစိုး။     ။ ရုကၡစိုးျဖစ္ၿပီး ရုကၡစိုးလို မေနဘဲ လူေတြၾကား ဝင္ဝင္ရႈပ္မိလို႔ ေနာင္တရေနတာ။

ဖိုးရႈပ္။     ။ ေနာင္တရတာကလဲ ဖေရာင္းတုိင္ေတြနဲ႔ ရရလား၊ ရိုးရိုး ေနာင္တရလို႔ မရဘူးလား။

ႂကြက္စုတ္။     ။ ေၾသာ္ ဒါကေတာ့ကြာ … ေခတ္မီသူတိုင္း ဖေရာင္းတုိင္ ထြန္းၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ ဦးရုကၡစိုးလည္း ေခတ္မီခ်င္လို႔ ျဖစ္မွာေပါ့။

ရုကၡစိုး။     ။ မဟုတ္ဘူး … မဟုတ္ဘူး။ မင္းတို႔ မသိပါဘူးကြာ။ ငါ အနားယူရေတာ့မယ္။

ဖိုးရႈပ္။     ။ ဟာ ဦးရုကၡစိုးကို ဘယ္နတ္မင္းက ပင္စင္ေပးလိုက္လို႔လဲ။ မနားပါနဲ႔ ဦးရုကၡစိုးရယ္ အလတ္ႀကီး ရွိေသးတာကို။

ရုကၡစိုး။     ။ အလတ္ႀကီးဆိုတာ ငါ့ကိုယ္ငါ သိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီတခါေတာ့ ငါလည္း မတတ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။

ႂကြက္စုတ္။     ။ နတ္မတတ္ႏုိင္တာ ဘာမ်ားရွိေသးလို႔လဲ ဦးရုကၡစိုးရယ္။ လက္ညႇိဳးေထာင္ရင္ေတာင္ ကိုယ္ေရာင္ လင္းတဲ့ဥစၥာ။

ရုကၡစိုး။     ။ အဲဒီ ကိုယ္ေရာင္လင္းတဲ့ ကိစၥေၾကာင့္ပဲ ငါ ျပႆနာ တက္ေနတာ။ မင္းတို႔ပဲ စဥ္းစားၾကည့္ တတိုင္းျပည္လံုး မီးမရလို႔ ေမွာင္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ ငါ့ကိုယ္ေရာင္က လင္းလင္းလာရင္ လူေတြ အျမင္ကတ္မွာေပါ့။

ဖိုးရႈပ္။     ။ ဒါလည္း ဟုတ္တာပဲ။ ေတာ္ၾကာ ကံမေကာင္းရင္ ဦးရုကၡစိုးကို အလင္းေရာင္ ထြက္လို႔ဆိုၿပီး ေထာင္ကဲႀကီးေတြ ဝယ္သြားႏုိင္တယ္ … ။

ဦးရုကၡစိုး အနားယူမည္ဟု ဆိုေသာေၾကာင့္ ဖိုးရႈပ္ေကာ၊ ႂကြက္စုတ္ပါ ဘာစကားမွ မေျပာႏုိင္ဘဲ ေရာေယာင္ ငိုင္ေနမိၾကသည္။ ထိုစဥ္ ဖေရာင္းတိုင္တတုိင္ကို မီးထြန္းကိုင္ေဆာင္ကာ ေခါင္းငိုက္စိုက္ လမ္းေလွ်ာက္လာသူ တဦး သူတို႔နားေရာက္လာသည္။ တျခားသူမဟုတ္ …။

ဖိုးရႈပ္။     ။ ဟင္ လွ်ပ္စစ္ဝန္ႀကီးပါလား။ လက္ထဲမွာလည္း ဖေရာင္းတုိင္နဲ႔ … ဘယ္လိုျဖစ္လာတာလဲ။

လွ်ပ္စစ္ဝန္ႀကီး။     ။ စိတ္ညစ္လို႔ ဦးရုကၡစိုးဆီ လာတာ။

ႂကြက္စုတ္။     ။ လွ်ပ္စစ္ဝန္ႀကီးလည္း ဆႏၵျပတဲ့ထဲမွာ ပါတာပဲလား။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဆႏၵျပတာပဲ ျဖစ္မယ္။

လွ်ပ္စစ္ဝန္ႀကီး။     ။ မဟုတ္ရပါဘူးဗ်ာ။ ကုန္စံုဆုိင္က ေထာင္ကဲက အားေပးသြားပါဦး ဆိုလို႔ ဝယ္လာတာပါ။

ရုကၡစိုး။     ။ ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ားကေကာ ဘာလို႔ စိတ္ညစ္ေနတာလဲ။

လွ်ပ္စစ္ဝန္ႀကီး။     ။ လူေတြက မတရားပါဘူးဗ်ာ။ လွ်ပ္စစ္မီးေလး မွန္မွန္မေပးႏုိင္တာကို က်ဳပ္ကို ဒီရာထူးက ႏုတ္ထြက္ေစခ်င္ ေနၾကတယ္၊ စိတ္ညစ္တာေပါ့။

ဖိုးရႈပ္။     ။ ဒါေတာ့ ဟုတ္တယ္ေလ၊ လွ်ပ္စစ္ဝန္ႀကီး လုပ္ေနၿပီး လွ်ပ္စစ္မီး မေပးႏုိင္မွေတာ့ ႏုတ္ထြက္ရမွာေပါ့။

လွ်ပ္စစ္ဝန္ႀကီး။     ။ အဲဒါ လူေတြက မသိၾကတာ။ က်ဳပ္ႏုတ္ထြက္လည္း ဘာမွမထူးဘူး။ ေနာက္လူတက္လာလဲ မီးက ေပးႏုိင္မွာမွ မဟုတ္ဘဲ။

ရုကၡစိုး။     ။ ဒါေတာ့ ခင္ဗ်ားက ထြက္သမွ် ဓာတ္အားေတြ ေထာင္ကဲကို ေရာင္းလိုက္တာကိုးဗ်။

လွ်ပ္စစ္ဝန္ႀကီး။     ။ က်ဳပ္က ေစတနာနဲ႔ပါဗ်ာ။ လွ်ပ္စစ္မီး အရမ္းသံုးရင္ ဝါယာေရွာ့ျဖစ္ၿပီး မီးေလာင္တာတို႔၊ ဓာတ္လိုက္ ေသတာတို႔ ျဖစ္မွာစိုးလို႔ပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ လူေတြလည္း အဆင္ေျပေစ၊ တုိင္းျပည္လည္း ဝင္ေငြရေစဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ ထြက္သမွ် ဓာတ္အားေလးေတြ ေထာင္ကဲကို ေရာင္းလိုက္တာ။ မီးက အျပင္မွာမလာေပမယ့္ သတင္းစာထဲမွာေတာ့ လာေနသားပဲ။

ႂကြက္စုတ္။     ။ ဒါဆို ဒီလိုလုပ္ေလ။ ဒီရာထူးက မႏုတ္ထြက္ခ်င္ရင္လည္း နာမည္ေျပာင္းလိုက္ေပါ့။ ခင္ဗ်ားရာထူးကို ဖေရာင္းတုိင္ ဝန္ႀကီးဆိုၿပီး နာမည္ေပးလိုက္။

လွ်ပ္စစ္ဝန္ႀကီး။     ။ ဒီလိုေတာ့ သိကၡာမခ်ပါနဲ႔ဗ်ာ။ က်ဳပ္အခု ေရာင္းထားတဲ့ ဓာတ္အားေတြကို ေထာင္ကဲဆီက ေစ်းႀကီးေပးၿပီး ျပန္ဝယ္မလားလို႔ စဥ္းစားေနပါတယ္။

ဖိုးရႈပ္။     ။ ေရာင္းတုန္းက ေစ်းေပါေပါနဲ႔ ျပန္ဝယ္ေတာ့ ေစ်းႀကီးေပးဝယ္မလို႔တဲ့ … ေတာ္ေတာ္ ဟုတ္တဲ့ ဖေရာင္းတုိင္ ဝန္ႀကီး။ ေထာင္ကဲႀကီးကလည္း ျမန္မာျပည္ဆိုရင္ အခ်ဥ္ဖမ္းဖို႔ပဲ ေခ်ာင္းေနေတာ့တာပဲ။

လွ်ပ္စစ္ဝန္ႀကီး။     ။ ေထာင္ကဲကို အျပစ္မတင္ပါနဲ႔ဗ်ာ။ အျပစ္တင္ခ်င္ရင္ က်ဳပ္ကိုပဲ တင္ၾကပါ။

ႂကြက္စုတ္။     ။ ဘာလို႔လဲ ေထာင္ကဲက ခင္ဗ်ား ေယာကၡမ မို႔လို႔လား။

လွ်ပ္စစ္ဝန္ႀကီး။     ။ ေဆြမ်ိဳး ေပါက္ေဖာ္ေတြပဲဗ်ာ။ အခု လူေတြ ထြန္းထြန္းေနၾကတဲ့ ဖေရာင္းတုိင္ဆိုတာလည္း သူတို႔ဆီက ဝယ္ထားတဲ့ ဖေရာင္းနဲ႔ လုပ္ရတာပါ။ ေက်းဇူးရွိပါတယ္။

ဖိုးရႈပ္။     ။ ကဲပါဗ်ာ … ဒီေလာက္ေတာင္ ေက်းဇူးတင္ေနရင္လည္း ေထာင္ကဲကို ေက်းဇူးတင္စကားသြားေျပာတာ မဟုတ္ဘူး၊ ဘာလို႔ ဒီေနရာကို လာရႈပ္ေနေသးလဲ။

ႂကြက္စုတ္။     ။ ဟုတ္တယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္တုိ႔လည္း ဒီမွာ စိတ္ညစ္ေနၾကတာ၊ ခင္ဗ်ားကို ဧည့္မခံႏုိင္ဘူး။

လွ်ပ္စစ္ဝန္ႀကီး။     ။ ဒါကေတာ့ ဦးရုကၡစိုးဆီ လာလည္ရင္း ကိစၥေလးတခု တုိင္ပင္စရာ ရွိလု႔ိပါ။

ရုကၡစိုး။     ။ ဟာ က်ဳပ္ဘာသာ က်ဳပ္ေတာင္ တိုင္ပတ္ေနတာ … ခင္ဗ်ားက ဘာတုိင္ပင္ဦးမလို႔လဲ။ က်ဳပ္ လူေတြၾကား ဝင္မပါေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္ေနာ္။

လွ်ပ္စစ္ဝန္ႀကီး။     ။ တခါတည္းပါ ဦးရုကၡစိုးရယ္။ ဒီတခါေတာ့ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ကူညီပါ။

ရုကၡစိုး။     ။ ဘာကူညီရမွာလဲ။ ေအးေလ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ကူညီလို႔ရတာဆိုရင္ ကူညီပါ့မယ္။

လွ်ပ္စစ္ဝန္ႀကီး။     ။ ဓာတ္အားေတြက ေရာင္းစားလိုက္တာလည္း ကုန္ၿပီဆိုေတာ့ ျမန္မာျပည္ မီးလင္းေအာင္ ဦးရုကၡစိုးပဲ ကူညီ မႈိင္းမဖို႔ပါ။ ဒါမွ ျမန္မာျပည္လည္း မီးလင္း။ က်ဳပ္လည္း ရာထူးက ႏုတ္ထြက္စရာ မလိုေတာ့ဘူး၊ တခ်က္ခုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ပဲ။

ဖိုးရႈပ္။     ။ ရုကၡစိုးဆီမွာ သားဆုပန္တယ္ပဲ ၾကားဖူးပါတယ္၊ မီးဆုပန္တယ္လို႔ တခါမွ မၾကားဖူးဘူး။

ရုကၡစိုး။     ။ ေဆာရီးပဲ ဝန္ႀကီးရယ္။ က်ဳပ္ အဲဒီကိစၥ မကူညီႏိုင္လို႔ ရုကၡစိုးအျဖစ္က ႏုတ္ထြက္မလို႔ သူတို႔ကို ခုပဲ ေျပာေနတာ။

လွ်ပ္စစ္ဝန္ႀကီး။     ။ လုပ္ပါဦးရုကၡစိုးရယ္။ အက္ခ်ေလာင္းဆို မီးေတြ တခါတည္းလင္းသြားမွာပါ။

ႂကြက္စုတ္။     ။ ျပႆနာပဲ … ဇြတ္ႀကီးပါလား။ မလုပ္ေပးရင္ ျပန္မယ့္ပံုမေပၚဘူး ဦးရုကၡစိုး လုပ္ေပးလိုက္ပါဗ်ာ။

ရုကၡစိုး။     ။ မင္းတို႔က ဘုမသိ ဘမသိနဲ႔ ေလွ်ာက္လုပ္ခိုင္းေနျပန္ၿပီ။ ဒီကိစၥ ငါတကယ္ မတတ္ႏုိင္ဘူးဟ။

ဖိုးရႈပ္။     ။ ဘာကိစၥ မတတ္ႏိုင္တာလဲ ဦးရုကၡစိုးရဲ႕ … ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ပဲဟာ။

ရုကၡစိုး။     ။ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔လည္း လုပ္မေပးႏုိင္ဘူးေဟ့။ ျမန္မာတျပည္လံုး မီးလာေအာင္ လုပ္ဖို႔ ေနေနသာသာ အခုေတာင္ ငါ့ရဲ႕ လင္းေနတဲ့ ကိုယ္ေရာင္ေလး ေပ်ာက္သြားမွာ စုိးလို႔ ေဆးဖေရာင္းတုိင္ေတြ ထြန္းၿပီး ယၾတာေခ်ေနရတာ မေတြ႕ၾကဘူးလား။

ဦးရုကၡစိုးက စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးေျပာရင္း မီးၿငိမ္းသြားသည့္ ဖေရာင္းတုိင္ေလးမ်ားအား မီးလိုက္ညႇိေနသည္။

လွ်ပ္စစ္ဝန္ႀကီး။     ။ အဲဒါဆိုရင္လည္း ဒီေဆးဖေရာင္းတုိင္ေတြပဲ ေပးလိုက္ဗ်ာ။ မီးလာေအာင္ က်ေနာ္လည္း ယၾတာေခ်ၾကည့္မယ္။

ထိုစဥ္ ကင္မရာကိုင္ထားေသာ လူတအုပ္ ေရာက္လာၿပီး ဦးရုကၡစိုးအား ဓာတ္ပံုမ်ား တဖ်ပ္ဖ်ပ္ ရိုက္ၾကသည္။ အလြန္လ်င္ျမန္ေသာ အရွိန္ႏွင့္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဦးရုကၡစိုးပင္ ေရွာင္ရွားခ်ိန္ မရလိုက္ေပ။ ေမးခြန္းမ်ားလည္း တေယာက္ တေပါက္ ေမးၾကသည္။ ဖိုးရႈပ္ႏွင့္ ႂကြက္စုတ္လည္း ကူခ်ိန္မရ၊ ဦးရုကၡစိုးလည္း ဘာျပန္ေျဖရမွန္းမသိဘဲ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္ေနသည္။

ခဏခ်င္းတြင္ လံုထိန္း အေယာက္ ၂၀ ခန္႔ ေရာက္လာျပန္၏။

“ဦးရုကၡစိုး ခဏေလာက္ လိုက္ခဲ့ပါ” “ေမးစရာေလးရွိလို႔” “ရံုးေရာက္မွရွင္း” စသည္ျဖင့္ တေယာက္တေပါက္ ေျပာကာ ဦးရုကၡစိုးအနားသို႔ ကပ္လာၾကသည္။

ရုကၡစိုး။     ။ ခဏ ေနၾကပါဦးဗ်ာ။ က်ဳပ္ကို ေခၚတာ ဘာအတြက္လဲ။

လံု ၁။     ။ ဖေရာင္းတုိင္ ထြန္းလို႔။

ရုကၡစိုး။     ။ ဟာ … ဒါက ေဆးဖေရာင္းတုိင္ဗ်။

လံု ၁။     ။ ေဆးဖေရာင္းတိုင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာဖေရာင္းတုိင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္။ ဖေရာင္းတိုင္ ထြန္းရင္ အဲဒီလိုပဲ ေခၚေမးရမယ္လို႔ အထက္က အမိန္႔ေပးထားတယ္။ လိုက္ခဲ့ပါ။

ဦးရုကၡစိုးက ဘာမွ ျပန္ေျပာမေနေတာ့ဘဲ ဖိုးရႈပ္လက္ထဲသို႔ စာရြက္ေခါက္ေလး တခု ထည့္ေပးၿပီး ရုတ္တရက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားရာ မည္သူမွ် တားဆီးခ်ိန္ မရလိုက္ေပ။

ဖိုးရႈပ္က စာရြက္ေခါက္ကေလးကို ျဖန္႔၍ ဖေရာင္းတုိင္မီးေရာင္ျဖင့္ အားလံုးၾကားရန္ ေအာ္ဖတ္ျပလိုက္သည္။ ဦးရုကၡစုိး ေရးထားသည္ကို ဖိုးရႈပ္ဖတ္ျပသည့္အတုိင္း ရန္ကုန္သားတာေတက မခၽြင္းမခ်န္ ေအာက္ပါအတိုင္း ေဖာ္ျပရလွ်င္ ….
“ဖိုးရႈပ္နဲ႔ ႂကြက္စုတ္ေရ … ဒါကေတာ့ ငါ့ရဲ႕ ေနာက္ဆံုး စတိတ္မန္႔ပဲ။ မင္းတို႔ ေတြ႕ၿပီ မဟုတ္လား၊ ငါ့ဘာသာ ေဆးဖေရာင္းတုိင္ ထြန္းတာေတာင္ ေအးေအး မေနရဘူး၊ ဖေရာင္းတုိင္ ငွားခ်င္တဲ့သူနဲ႔၊ ေခၚစစ္မယ့္သူနဲ႔။ ကဲ အဲဒီေတာ့ အခုကစၿပီး လူေတြကိစၥ ဝင္မပါ ေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ လိုက္ၿပီ။ မင္းတို႔ဘာသာ လိမ္လိမ္မာမာ ေနရစ္ၾကေပေတာ့ေဟ့။ ရန္ကုန္သားတာေတကိုလည္း သူ႔စာေတြထဲ ငါ့ကို ထည့္မေရးနဲ႔ေတာ့လို႔ ေျပာလိုက္၊ ဒါပဲ တာ့တာ” ဟူ၏ …။     ။


One Response

Leave a Reply

  1. Dear Ko Tar Tay,
    You should explore the corner for “People Voice” (Hit Tai) session in Yangon. Surely you will succeed on this. Pls make this initiation.
    I always read your satirical part and art do reflect what the needs of today and suffering of people.