စာနယ္ဇင္း လြတ္လပ္တဲ့ေခတ္ကို ေရာက္ရမည္မွာ မလြဲပါ | ဧရာ၀တီ

စာနယ္ဇင္း လြတ္လပ္တဲ့ေခတ္ကို ေရာက္ရမည္မွာ မလြဲပါ

Hits:1
  | |

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ သတင္းစာလြတ္လပ္ခြင့္၊ သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္က အီရန္၊ ဆီးရီးယား၊ ေျမာက္ကိုးရီယား၊ ဥဇဘက္ကစၥတန္၊ အီေကြတိုရီယယ္ ဂီနီနဲ႔ အီရီထရီးယား တို႔ၿပီးရင္ အဆိုးဆံုးအဆင့္မွာ ရွိေနေသးေၾကာင္း အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု နယူးေယာက္အေျခစိုက္ စာနယ္ဇင္းသမားမ်ား အကာအကြယ္ေပးေရး ေကာ္မတီ (CPJ) အဖြဲ႔ႀကီးက ဒီေန႔က်ေရာက္တဲ့ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္ေန႔မွာ အစီရင္ခံစာ ထုတ္ျပန္လိုက္ပါတယ္။

ဧရာဝတီ မဂၢဇင္း အယ္ဒီတာ ကိုေအာင္ေဇာ္

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လက္ရွိ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္လက္ထက္ မီဒီယာလြတ္လပ္ခြင့္၊ သတင္းယူခြင့္၊ ျပည္ပက သတင္းစာဆရာေတြ၊ သတင္းေထာက္ေတြကို ျပည္၀င္ခြင့္ ဗီဇာ ၅ ရက္သာေပးၿပီး သတင္းယူခြင့္ ျပဳတာမ်ိဳးေတြကိုလည္း အျပဳသေဘာ ေထာက္ျပထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ အတိတ္ကာလကဆိုရင္ သတင္းစာလြတ္လပ္ခြင့္ အေတာ္ကိုရွိခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံ ျဖစ္ပါတယ္။ ၿဗိတိသွ် လက္ထက္မွာေရာ၊ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးတဲ့ ေခတ္မွာေရာ သတင္းစာေတြရဲ႕ အရွိန္ၾသဇာဟာ အေတာ္ကို ႀကီးမားခဲ့တာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ေဆာ္ၾသခဲ့တဲ့အထဲမွာ ျမန္မာသတင္းစာေတြက ေခါင္းႀကီးအာေဘာ္ေတြကေန ေရးသားလံႈ႔ေဆာ္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ လြတ္လပ္ေရးလမ္းေၾကာင္းကို မီးေမာင္းထိုးျပခဲ့တဲ့ မ်ဳိးခ်စ္သတင္းစာဆရာႀကီးေတြ အမ်ားအျပား ရွိခဲ့ပါတယ္။

၁၉ ရာစုႏွစ္က ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အေမွ်ာ္အျမင္ႀကီးတဲ့ မင္းတပါးလို႔ သတ္မွတ္လို႔ရတဲ့ မင္းတုန္းမင္းႀကီးက အခ်က္ ၁၇ ခ်က္ပါတဲ့ သတင္းစာဥပေဒကို အတည္ျပဳေပးခဲ့ၿပီး “ရတနာပံုေနျပည္ေတာ္သတင္းစာ” ကို စတင္ထုတ္ေဝေစခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေခတ္ကဆိုရင္ အေရွ႕ေတာင္အာရွမွာ အေတာ္ကို ေခတ္မီတဲ့၊ ေခတ္ေရွ႕ကိုေျပးေနတဲ့ သတင္းစာဥပေဒလို႔ေတာင္ ေျပာလို႔ရပါတယ္။

အခုအခ်ိန္ဟာ စာနယ္ဇင္းဥပေဒ (Media Law) ကို ေရးဆြဲေနတဲ့ကာလျဖစ္လို႔လည္း ဂုဏ္ယူစရာေကာင္းတဲ့  သတင္းစာသမိုင္းကို အားလံုးသိရွိနားလည္သင့္ပါတယ္။ မင္းတုန္းမင္းႀကီးေျပာခဲ့တဲ့ ငါမေကာင္း ငါ့အေၾကာင္းေရး … နန္းေတာ္ထဲကို တံခါးမရွိ၊ ဓားမရွိ ၀င္ေစ ထြက္ေစစသည္ျဖင့္ မိန္႔ၾကားခဲ့တဲ့ စကားေတြက ၾကက္သီးေမြးညင္း ထစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ ပေဒသရာဇ္ဘုရင္တပါးရဲ႕ သတင္းစာေခတ္ဦးက စကားေတြပါ။

လြတ္လပ္ေရးရၿပီးေခတ္မွာလည္း သတင္းစာ ဆရာႀကီးေတြ၊ အယ္ဒီီတာေတြ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ၊ တိုင္းျပည္ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ဆက္ဆံခြင့္ရၿပီး တိုင္းျပည္အက်ဳိး စာဖတ္သူအက်ဳိး၊ အမွန္တရားရဲ႕အက်ဳိးကို ဦးထိပ္ထားကာ မ်က္ႏွာမလိုက္ဘဲ ေရးသားခဲ့ၾကတဲ့ သာဓကေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။

၁၉၆၂ ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ သတင္းစာေခတ္ကံၾကမၼာ ေျပာင္းလဲခဲ့ရပါတယ္။ သတင္းစာေတြကို အစိုးရက ျပည္သူပိုင္သိမ္းခဲ့တယ္။ ရန္ကုန္အေျခစိုက္ ႏိုင္ငံျခားသတင္းဌာနေတြကို ႏွင္ထုတ္ခဲ့တယ္။ စာေပစိစစ္ေရး ဆိုတာ ေပၚေပါက္ခဲ့တယ္။ အစိုးရပိုင္ သတင္းစာေတြမွာဆိုရင္ ဘုန္းေတာ္ဘြဲ႔ ေရးတာေတြကိုပဲ ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပလာခဲ့တယ္။ သတင္းစာဆရာေတြ၊ အယ္ဒီတာေတြ၊ သတင္းေထာက္ေတြကို ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ခဲ့တယ္။

၁၉၈၈ ဒီမိုကေရစီ အေရးအခင္းကာလမွာ သတင္းစာလြတ္လပ္ခြင့္ ေတာ္ေတာ္ရလိုက္တဲ့ ကာလတိုေလးကို မွတ္မိေနပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက စာနယ္ဇင္းေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ထုတ္ေ၀ေရာင္းခ်ခြင့္ ရခဲ့တယ္။ ေနာက္ ၁၉၈၈ စက္တင္ဘာလမွာ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းခဲ့ၿပီးေနာက္ပိုင္း ျမန္မာစာနယ္ဇင္းေလာက အေမွာင္ေခတ္တေခတ္ကို ထပ္ၿပီး ျဖတ္သန္းခဲ့ရပါတယ္။ အမွန္တရားကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆို ေရးသားသူေတြ၊ သတင္းစာဆရာေတြ၊ သတင္းေထာက္ေတြသာမက တာဝန္သိျပည္သူ ဂ်ာနယ္လစ္ (CJ)၊ ဗီဒီယို ဂ်ာနယ္လစ္ (VJ)၊ ဘေလာ္ဂါ (Blogger) စတဲ့ Social Media ေလာကက လူငယ္ လူႀကီးေတြပါမက်န္ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေထာင္ထဲမွာ ေနခဲ့ရပါတယ္။

ႀကိဳက္သလို အမူဆင္ဖမ္းလို႔ရတဲ့ အီလက္ထေရာနစ္ အက္ဥပေဒေတြ ထုတ္ျပန္ခဲ့ၿပီး အျပစ္မဲ့သူေတြကို ေထာင္ခ်ဖမ္းဆီးခဲ့တာဟာ ျမန္မာျပည္အတြက္ အ႐ုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္ေစတဲ့ အမည္းစက္ေတြပါ။

နယ္စည္းမျခား သတင္းေထာက္မ်ားအဖြဲ႔ (RSF) ရဲ႕ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္တုန္းက ထုတ္ျပန္ခ်က္တခုမွာဆိုရင္ “ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ဆင္ဆာနတ္ဆိုးေတြ ေပ်ာ္စံရာ ဘံုဗိမာန္ႀကီး” လို႔ ေဝဖန္ထားပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးငါးႏွစ္ကစၿပီး စာနယ္ဇင္းလြတ္လပ္ခြင့္ကို ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ နည္းနည္းခ်င္း ေပးလာတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ တင္းၾကပ္မူေတြ၊ ဆင္ဆာျဖတ္ေတာက္မူေတြကို နည္းနည္းေတာ့ ေျဖေလွ်ာ့လာခဲ့ပါတယ္။ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ရဲ႕ လက္ရွိ သက္တမ္းမွာ ျမန္မာစာနယ္ဇင္းေလာကဟာ နည္းနည္းေတာ့ အသက္ရႈေခ်ာင္လာၿပီလို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။

အခုလို အတန္အသင့္ လြတ္လပ္ခြင့္ရလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ စာနယ္ဇင္းသမားေတြ စုစည္းၿပီး အဖြဲ႔အစည္းေတြ ထူေထာင္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္းလာတာလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံစာေပႏွင့္ စာနယ္ဇင္းအဖြဲ႔ကို ဖ်က္သိမ္းၿပီး အသစ္ဖြဲစည္းမယ့္  ျမန္မာႏုိင္ငံ သတင္းစာ ဆရာမ်ားအသင္း (MJA)၊ ျမန္မာစာနယ္ဇင္းသမဂၢ  (MJU)၊ ျမန္မာဂ်ာနယ္လစ္ ကြန္ရက္ (MJN) စသည္ျဖင့္ အစိုးရရဲ႕ ထိန္းခ်ဳပ္မႈေအာက္က လြတ္ကင္းၿပီး စာနယ္ဇင္းသမားေတြ ကိုယ္တိုင္ဦးေဆာင္ႏို္င္မယ့္ အသင္းအဖြဲ႔ေတြ ျဖစ္လာဖို႔ အားယူေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ကန္႔သတ္မူေတြကေတာ့ အမ်ားအျပား ရွိေနဆဲပါပဲ။ ဆင္ဆာျဖတ္ေတာက္တဲ့ စနစ္ႀကီးကလည္း ရွိေနတုန္း ျဖစ္ပါတယ္။ သတင္းမီဒီယာ၊ သတင္းစီးဆင္းမႈေတြကို ကန္႔သတ္ထိန္းခ်ဳပ္တာေတြ တိုက္႐ိုက္လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ ျပန္ၾကားေရး ဝန္ႀကီးဌာနဆိုလည္း ရွိေနတုန္းပါ။ ျပည္တြင္းက စာနယ္ဇင္းေတြ ေရးသားခြင့္ မရေသးတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြလည္း အမ်ားအျပား ရွိေနပါေသးတယ္။

ဘာေတြ ရွိေနေသးလဲဆိုရင္ အစိုးရရဲ႕ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္မူေတြကို အေသအခ်ာ ေ၀ဖန္ေထာက္ျပတာေတြ၊ ႏိုင္ငံျခားက လာေရာက္ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံတဲ့ မဟာစီမံကိန္းေတြရဲ႕ ဆိုးက်ဳိးနဲ႔ ေကာင္းက်ဳိးေတြ၊ ဟိုက္ဒ႐ုိပါ၀ါ စီမံကိန္းေတြ၊ ရခိုင္ျပည္နယ္က ေဒသခံျပည္သူေတြ အက်ိဳးမခံစားရတဲ့ ေရႊဂက္စ္အေၾကာင္းနဲ႔ ေရနံသဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔ ပိုက္လိုင္းေတြ၊ ေက်းရြာေတြ အဓမၼ ေျပာင္းေရြ႕ခံရတဲ့အေၾကာင္းေတြ၊ တိုင္းရင္းသားနယ္ေတြမွာ ဆက္ျဖစ္ေနတဲ့ ျပည္တြင္းစစ္ပြဲေတြနဲ႔ ပဋိပကၡေတြ၊ အရင္အစိုးရေခတ္ကတည္းက အခု အစိုးရလက္ထက္အထိ အႀကီးအက်ယ္ အဂတိလိုက္စားထားတဲ့ အမႈႀကီးေတြ၊ စစ္အစိုးရလက္ထက္မွာ က်ဴးလြန္ခဲ့တဲ့ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္မူေတြနဲ႔ စစ္အာဏာပိုင္ေတြရဲ႕ ရမ္းကားမႈေတြ၊ လူမဆန္စြာ သတ္ျဖတ္ခဲ့မႈေတြ ဒါေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ ခ်ျပေရးသားခြင့္ မရေသးပါဘူး။

ဒီလိုေရးခြင့္မေပးေသးတာဟာ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးကာလျဖစ္လို႔ ေရးခြင့္မရတာပါလို႔ တခ်ဳိ႕က ေစာဒက တက္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ မၾကာမီက ဆြီဒင္ႏိုင္ငံ စေတာ့ဟုမ္းမွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ အင္တာနက္ လြတ္လပ္ခြင့္ဆိုင္ရာ ေဆြးေႏြးပြဲ (Internet Freedom Forum) ကို တက္ေရာက္ခဲ့တုန္း ေဆြးေႏြးပြဲက စကားေလးေတြကို ျပန္ၿပီးေ၀ငွခ်င္ပါတယ္။

“လြတ္လပ္စြာ သတင္းစီးဆင္းခြင့္ကို ေၾကာက္ရြံ႕ေနတဲ့ အစိုးရေတြဟာ  သူတို႔ရဲ႕ အနာဂတ္ကံၾကမၼာကို ေတြးပူစိုးရိမ္ေနလို႔ပဲ” လို႔ ေဆြးေႏြးပြဲ တက္ေရာက္လာသူတဦးက ေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။

အာဖရိကတိုက္က အမ်ဳိးသမီးတဦးကလည္း “Freedom of expression ဆိုတဲ့ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုခြင့္ မရွိဘူးဆိုရင္ တေယာက္ေယာက္က ငါတို႔ရဲ႕ အစားအေသာက္ေတြကို လာခိုးေနတဲ့အေၾကာင္းကို ဘယ္လို ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုခြင့္ ရမွာလဲ” တဲ့။ ဒီလိုေျဖလိုက္တာကိုေတာ့ အားလံုးက သေဘာက်သြားပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ စား၀တ္ေနေရးက သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္တို႔၊ လြတ္လပ္စြာထုတ္ ေဖာ္ေျပာဆိုခြင့္တို႔ထက္ အေရးႀကီးသလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

တခ်ဳိ႕အာဏာရွင္ႏိုင္ငံေတြမွာ သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုခြင့္ကို ဇိမ္ခံပစၥည္းလို႔ သတ္မွတ္ၿပီး စား၀တ္ေနေရးက သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္ထက္  အေရးႀကီးတယ္ဆိုတဲ့ ဆင္ေျခဆင္လက္ေတြ ေပးၾကတယ္။ ျပည္သူလူထုကို အညြန္႔တံုးေအာင္ ဖိႏွိပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားတာေတြ ဒါမွမဟုတ္ ျပည္သူလူထု မသိေစခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ဖံုးကြယ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတဲ့ အာဏာပိုင္ေတြက ဒီလို ဥပမာမ်ဳိးေတြ ေပးၿပီး လြတ္လပ္ခြင့္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့တာေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္ရွိခဲ့လို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပေဒ အမ်ဳိးမ်ဳိးဆြဲၿပီး ႀကိဳးရွည္ရွည္နဲ႔ လွန္ဖို႔ႀကိဳးစားၾကတာပါ။

ေလာေလာဆယ္ ျမန္မာျပည္မွာ ရေနတဲ့ သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္ကို  ဒီထက္တိုးၿပီး အျပည့္အ၀ရဖို႔ လိုပါတယ္။ သတင္းစာဆရာေတြက နန္းေတာ္ထဲကို ၀င္၊ ဒူးခ်ိတ္ၿပီး ေမးခြန္းေတြ ေမးႏိုင္ခြင့္ ရွိရပါမယ္။ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ သူေတြကို တာဝန္ခံမႈရွိေအာင္ လုပ္ႏိုင္ရပါမယ္။ သတင္းငတ္ေနတဲ့ ပရိသတ္ကို သတင္းေပးရမွာက သတင္းစာဆရာေတြရဲ႕ ေန႔စဥ္အလုပ္ပါပဲ။

သတင္းသမားေတြကို ေထာင္ထဲထည့္ဖို႔ မႀကိဳးစားဘဲ အစိုးရက ဒီလူေတြကို ကာကြယ္မယ့္ ဥပေဒကိုလည္း ေရးဆြဲေပးဖို႔ လိုပါတယ္။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လုပ္ပိုင္ခြင့္ ေပးလိုက္ပါ။ အေၾကာက္တရားနဲ႔ ဆက္ၿပီးထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ မႀကိဳးစားပါနဲ႔။ အစိုးရဘက္ကေန လြတ္လပ္တဲ့သတင္းစာေတြ၊ လြတ္လပ္တဲ့ မီဒီယာေတြ၊ အဖြဲ႔အစည္းေတြ ေပၚေပါက္ဖို႔ အားေပးဖို႔ လိုပါတယ္။

ဘုန္းေတာ္ဘြဲ႔ေရးေပးမယ့္ သတင္းစာေတြ၊ Watchdog မဟုတ္ဘဲ Lapdog အဆင့္ မီဒီယာေတြ၊ အငွားပါးစပ္ (Mouthpiece) ေတြေမြးဖို႔ မႀကိဳးစားဘဲ သတင္းက်င့္၀တ္နဲ႔ သိကၡာရွိတဲ့ သတင္းစာေတြ၊ ႏိုင္ငံဂုဏ္ေဆာင္တဲ့ သတင္းစာေတြ ေပၚထြန္းဖို႔ အခြင့္အလမ္းေတြ ေပးသင့္ပါတယ္။ စတုတၱမ႑ိဳင္ကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ပ်ဳိးေထာင္ေပးပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဒီမိုကေရစီ ရွင္သန္ဖို႔၊ လူေတြ မ်က္စိႀကီး နားႀကီးျဖစ္ဖို႔၊ မိမိကိုယ္ကိုယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္ဖို႔၊ တိုင္းျပည္ရဲ႕စီးပြားေရး တည္ၿငိမ္ဖြံ႔ၿဖိဳးဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

တခ်ဳိ႕ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြမွာဆိုရင္ လြတ္လပ္ၿပီး တကယ္ Professional ျဖစ္တဲ့ ျပည္သူပိုင္ ေရဒီယို၊ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား၊ သတင္းစာေတြေပၚဖို႔အတြက္ အစိုးရေတြကိုယ္တိုင္က ေဒၚလာသန္းေပါင္းမ်ားစြာ ႏွစ္စဥ္ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါမ်ဳိးကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ ျမန္မာအစိုးရ တာ၀န္ရွိသူေတြက အတုယူေဆာင္ရြက္သင့္ပါတယ္။

စာနယ္ဇင္းသမားေတြဆိုတာက ဒီမိုကေရစီကို ျမတ္ႏိုးသူေတြ၊ လြတ္လပ္ခြင့္ကို ကိုးကြယ္သူေတြ၊ အမွန္တရားကို ဖက္တြယ္သူေတြ ျဖစ္သလို သူတို႔တေတြရဲ႕ စာနယ္ဇင္းက်င့္၀တ္အတိုင္း က်င့္ႀကံေရးသား ထုတ္လႊင့္ဖို႔လည္း လိုပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ စာနယ္ဇင္းသမားေတြဘက္က စာနယ္ဇင္းက်င့္၀တ္အရ တာ၀န္ယူမူဆုိတာလည္း အေရးႀကီးပါတယ္။

အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ စာနယ္ဇင္းလြတ္လပ္ခြင့္ေန႔ က်င္းပေနတဲ့အခ်ိန္ကာလမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ စာနယ္ဇင္း သတင္းစာလြတ္လပ္ခြင့္ေတြကို ပိုရဖို႔၊ အစိုးရအာဏာပိုင္ေတြရဲ႕ ထိန္းခ်ဳပ္မူေတြက ကင္းလြတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ေျပာရရင္ ျမန္မာဟာ CPJ လို အမည္ပ်က္စာရင္း သြင္းခံထားရတဲ့ ႏိုင္ငံအျဖစ္ကေန မၾကာခင္ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။

ဒီလိုလြတ္ေျမာက္ဖို႔ ျမန္မာစာနယ္ဇင္းသမားေတြက ထႂကြလံု႔လျပဳၾကဖို႔ လိုပါတယ္။ ကြဲျပားေနတဲ့အျမင္၊ ႐ႈေထာင့္နဲ႔ ကိုယ့္သက္ဆိုင္ရာ သတင္းဂ်ာနယ္တိုက္ေတြကို ကိုယ္စားျပဳေနၾကေပမယ့္ ျမန္မာ့စာနယ္ဇင္း လြတ္လပ္ခြင့္နဲ႔ အဆင့္အတန္း ျမင့္မားတိုးတက္ေစေရး၊ စာနယ္ဇင္းသမားမ်ား အကာအကြယ္ရရွိေရးတို႔အတြက္ လက္တြဲလုပ္ႏိုင္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။ ဒို႔ေခတ္ကို ေရာက္ရမည္မွာ မလြဲပါလို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။

ဆက္စပ္ဖတ္႐ႈရန္

 


Leave a Reply