ဒဂုန္တာရာ ေမြးေန႔ပြဲမွ အေတြးမ်ား
ဆရာႀကီး ဒဂုန္တာရာ အသက္ ၉၄ ႏွစ္ျပည့္ၿပီ။ အိပ္ရာထဲ လဲေနၿပီ။ အေပၚေသြး ၉၀၊ ေအာက္ေသြး ၄၀ ဟူသည့္ သတင္းေၾကာင့္ ရန္ကုန္မွ စာေရးဆရာ ဆရာမမ်ား ေအာင္ပန္းသို႔ အေျပးသြားခဲ့ၾက၏။
ထိုေသဆုံးသူ မ်ားထဲတြင္ “၆၂ မ်ိဳးဆက္” ဟု ေခၚၾကေသာ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်င္းသား သမဂၢမွ တိုက္ပြဲ၀င္ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ တဦးလည္း ပါ၀င္ခဲ့ရ ေလသည္
ဆူဆူပူပူ ျဖစ္ေနခဲ့လွ်င္ ယေန႔ ေလွ်ာက္လွမ္း ေနေသာ ေျခလွမ္းမ်ား မည္သည့္ နည္းႏွင့္မွ် ခရီးတြင္ေတာ့မည္ မဟုတ္ေခ်။ သည္ေတာ့ ဆူပူေအာင္ လံႈ႔ေဆာ္ေနသူမ်ားသည္ ဒီမိုကေရစီ၏ ရန္သူ၊ လူထု၏ ရန္သူ
ေၾကးနီသည္ လည္းေကာင္း၊ ေဒၚလာသည္ လည္းေကာင္း အေရးၾကီးသလို ျပည္သူလူထု၏ စိတ္ႏွလုံးသာယာ ခ်မ္းေျမ႕မႈဆိုေသာ “တန္ဖိုး”သည္ကား အေရး အၾကီးဆုံးဟု ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္သည္။
ထြက္လာခဲ့ေသာ မူၾကမ္းကား၊ စာနယ္ဇင္းသမားမ်ားအား အကာအကြယ္ေပးေသာ အခ်က္ မပါေခ်။ လိုက္နာရမည့္စည္းကမ္း၊ တားျမစ္ခ်က္၊ ျပစ္မႈႏွင့္ ျပစ္ဒဏ္ေတြခ်ည္း ျဖစ္ေနသည္
ငါးစိမ္းသည္ ရန္ေတြ႕ ဆိုသကဲ့သို႔ စင္ေပၚမွေန၍ အတုံးလိုက္၊ အတစ္လိုက္၊ ခ်ိဳးဖဲ့ တိုက္ခိုက္ စိန္ေခၚျခင္းကား စာေပေဟာေျပာပြဲ၏ ဂုဏ္ကို ခ်ိဳးေဖာက္ရာလည္း က်သည္။
ဒီမိုကေရစီ ဆိုတာ ဘာလဲဟု သင္ေပးရန္ စိတ္မကူး အားၾကေပ။ ေမွာင္ႀကီး မည္းမည္းတြင္ “ရာစု၀က္” ေနခဲ့ၾကရျခင္း၏ ဆိုးက်ိဳးႀကီးပင္ ျဖစ္၏။
သူတို႔က က်မတို႔ရဲ႕ ႏွလုံးသား အစစ္ျဖစ္တဲ့ “ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီး” ကို က်မတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံ ကိုယ္စားျပဳၿပီး နာမည္တပ္ေပး ခဲ့တာပါ။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ က်င္းပတဲ့ စာေပပြဲေတာ္ပါ။
စာေပစိစစ္ေရး႐ံုးကို “ျပည္ထဲေရး ၀န္ႀကီးဌာန” ေအာက္တြင္ ထားခဲ့ရာမွ၊ ယခု မူပိုင္ခြင့္ႏွင့္ မွတ္ပံုတင္႐ံုး ကိုကား “ျပန္ၾကားေရး ၀န္ႀကီးဌာန” ေအာက္သို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဘာအႀကံ အစည္မ်ားပါလိမ့္ …
အန္ကယ္လဘန္က ကခ်င္လူမ်ိဳး စစ္စစ္။ ပညာတတ္ လူငယ္တဦး ျဖစ္ၿပီး ပင္လုံစာခ်ဳပ္၌ လက္မွတ္ေရးထိုးသူမ်ား အားလုံးတြင္ အသက္အငယ္ဆုံး အျဖစ္ ထင္ရွားသူလည္း ျဖစ္သည္။
ေနာက္ဆုံး ေတြ႕ဆုံပြဲတြင္ ေဒါက္တာ ခင္ေမာင္ညြန္႔ကဲ့သို႔ေသာ လူႀကီးမ်ား၊ ဦးေသာ္ေကာင္း ကဲ့သို႔ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား၊ ကိုယ္တိုင္ႂကြေရာက္ ပါ၀င္လာၾကရာ က်မတို႔ စိတ္ပင္ပန္းရျခင္းမ်ား ေျပေပ်ာက္ၾကရပါသည္။
