ဘယ္လို သႀကၤန္လဲ
မတ္တပ္ရပ္၊ လမ္းေလွ်ာက္သင္စ ႏိုင္ငံသစ္အတြက္ အဖက္ဖက္က စိန္ေခၚ အားစမ္းေနမႈေတြကို ဥပကၡာျပဳၿပီး ေနာက္ျပန္လွည့္ ပဋိပကၡျဖစ္ေစမယ့္ အထိမခံ ေရႊပန္းကန္ သိန္းခ်ီမယ့္ လူစုလူေ၀း မူးယစ္ရမ္းကား ေပ်ာ္ပါးမႈေတြကို ခြင့္ျပဳေျမႇာက္ပင့္ေပးၾကဦးမွာလား…
က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ကေလးေတြကို ငယ္ငယ္က ေခ်ာ့သိပ္တဲ့အခါ သူတို႔အေမေတြဟာ “ကိုေ႐ႊဗိ်ဳင္းေတြ”၊ “ေၾကာင္အိုေပေမွးေတြ”၊ “ခိုျဖဴခိုျပာနက္ေတြ” မဆိုတတ္ေတာ့ပါဘူး
“ပုဂၢလိက” ဆန္ေသာ စီးပြား ေရးေၾကာ္ျငာပြဲ မဟုတ္ခဲ့ဘဲ ဦးဦး ေဒၚေဒၚကိုကို မမ ေမာင္ေလး ညီမေလး မ်ားပါမက်န္ လွည္းေန ေလွေအာင္း ၿမိဳ႕လံုးကၽြတ္ ေရးစပ္သီဆို၊ တီးမႈတ္ ကခုန္ခဲ့ၾကသည့္ “လူထုသႀကၤန္”
“အေပ်ာ္တမ္း” ဆိုတဲ့ စကားလံုးက မႏၲေလးမွာ အထူးသျဖင့္ အသံုးမ်ားခဲ့တယ္ လို႔ ထင္ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၈၀၊ ၉၀ ေလာက္ ကတည္းက “အေပ်ာ္တမ္း” စကားလံုးကို တြင္တြင္ က်ယ္က်ယ္ သံုးစြဲခဲ့ၾကတာပါ။
၀ါရင့္နန္းထိန္းႀကီး တဦးကေတာ့ “ေအာင္မေလး …၊ မင္းႀကီး၊ မင္းေလးဆီ ႏွစ္တိုင္း လာေနက်ေတြက ဘယ့္ႏွယ္ ပ်က္ကြက္ရဲမွာလဲ။ ဘယ္လို ဒုကၡမ်ိဳး ေရာက္ေနေန မျဖစ္မေနလာၾကတာပါပဲ
အရင္က မႏၲေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ ညခ်မ္းေတြမွာ ေစ်းခ်ိဳေတာ္ ညေစ်းတန္းကို လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၾကရင္း ေစ်း၀ယ္ၾကတယ္၊ အေအးဆိုင္ ထိုင္ၾကတယ္၊ လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ၾကတယ္။ အထူးသျဖင့္ ညေစ်းတန္း စာအုပ္အေဟာင္းဆိုင္ေတြမွာ
